Strike

1.

Kahapon may bumanggang traysikel sa aming kotse. Tinakbuhan kami. Pumarada kami sa isang kanto at hinabol ni Dad ang traysikel. Dahil trapik, naabutan niya. Pinagsususuntok niya. Kaya paga ngayon ang kanyang kamay. Gasgas lang naman ang natamo ng kotse. Kailangan pa bang magkasuntukan? Nauunawaan ko naman ang ginawa ni Dad. Alagang-alaga niya ang aming mga kotse. Pero nakakatwang mapainsin ang napaka-middle class na pagtingin sa kotse. Na para bang ikaw na mismo ang sinampal. Tang ina, gasgas lang iyan sa isang inanimate object! Kaya nahiya talaga ako sa nangyari.

2.

Strike ngayon ang Writers Guild of America. Ibig sabihin? Mauudlot ang pinakasusubaybayan ninyong (hindi ako nakakapag-download at kauti lang ang channel dito sa San Pablo) mga palabas katulad ng Heroes at House. Mukhang magiging madugo ito. Magiging mas astig pa isang reality tv.

3.

Ang daming sinokmani dito sa bahay.

Dynasty

Tumatakbo sa SK ang pinsan ko sa Binangonan. Papalitan niya ang isa pa naming pinsan. O di ba? Dynasty! "Plataporma" niya ay palaro at liga ng basketball at pagpapaturo ng sayaw. Gusto sana ng kapatid kong tumakbo ng SK dito sa San Pablo. Pero nasa Maynila, sa La Salle, nag-aaral kaya hindi niya masaikaso ang kanyang aplikasyon. Mabuti na ring hindi siya natuloy, magugulo lamang ang sembreak ko.

Hindi ko ramdam ang pagiging eleksiyon ngayon. Dahil siguro barangay lang ito. Walang komersyal sa TV at di ganoong ka OA ang mga tao pagdating sa pangangampanya. Mas personal ang relasyon ng mga tao. Magkakakilala na, ika nga. Pero nariyan pa rin naman ang politikang patron. Maraming mga kandidato dito sa San Pablo ay bankrolled ng isang mas mataas na politoko. Yung nagpagagawa ng mga tarp at iba pang mga kailangan ng mga kandidato. Pero kahit na para sa barangay lamang ito, mukhang seryoso ang mga tao dito sa bahay na bumoto.

Napapanood ko ang serye ng mga dokumentaryo sa BBC tungkol sa demokrasya. Napapanood ko pa lamang at nababasa ay tungkol sa eleksiyon sa pagiging class monitor sa isang paaralan sa China at sa patutunguhan ng politika ng Russia. Parehong hindi hiyang ang demokrasya sa dalawang bansang ito. Higit na pinahahalagahan ang stability kumpara sa kalayaan at karapatang indibidwal. Hindi nauunawaan ng mag-aaral na Tsino kung bakit pa kailangan ng eleksiyon kung nariyan naman ang kanilang guro para pumili ng class monitor. Nang bumagsak ang USSR, maraming mga totalitarian ang nag-alma at nagalit sa pagpipilit sa "demokrasya," isang banyagang konsepto.

Bakit ko binabanggit ito? Dahil tila paghinga na para sa atin ang eleksiyon bagaman may sarili tayong gawain kumpara sa ibang bansa. Ang punto ko ay pinahahalagahan natin ito. Pero kung titingnan natin ay hindi naman nalalayo ang hinahanap nating stability kumpara sa China at Russia. Nagawa na rin lamang natin ay pagsamahin ang kaguluhan ng demokrasya sa pangako ng kapanatagan. Magandang halimbawa ang pamahalaang pambansa natin ngayon. Pangako nila ang kapanatagan at kapayapaan pero palagi't palaging may problemang lumalabas na tumitibag sa kanilang kakayahang papaniwalain ang mga mamamayan sa kanilang mga pangako. At sa patuloy na kawalang-kasiguraduhan ay nagkaroon ng iisa kasiguraduhan: na walang sigurado at walang katotohanan para sa pamahalaan at tangi na lamang nating gawin ay maghintay sa susunod na eleksiyon.

Call for Submissions: Coming Soon

“Coming Soon”, an anthology of erotic poetry, fiction and creative non-fiction on the loss of virginity. The piece must specifically address a first (human, as opposed to something like bestial) sexual experience. What we are looking for are pieces that depict an initiation into the sexual act, therefore we will not consider works that try to be coy: for instance, please don’t send a piece on how some character/persona discovers there is such a thing as fornication, yet doesn’t engage in it. We’d consider that a cop-out. Neither are we looking for pieces on, er, giving one’s self sexual pleasure. No, no, no. Works submitted should involve at least two conscious people (no corpses, please!), with an exchange of bodily fluids or whatnot. (If there is no exchange of bodily fluids, the work should address the question: But why the heck not?)

Open to Philippine writers in English and Filipino. Past published works are welcome as long as they have not yet appeared in an anthology.

Deadline: 31 January 2008.

Editors: Conchitina Cruz, Edgar Samar and Katrina Tuvera.

Please send submissions as MSWord documents to comingsoonantho@gmail.com. On the subject line of your e-mail, please indicate your genre (poetry, fiction, creative non-fiction) and language (English/Filipino). Multiple submissions are welcome, but each entry must be sent seperately. Inquiries should be sent to the same e-mail address.

Ilang Tala sa Pagiging Tagapagtala ng 7th ANWW

Bakasyon mode na talaga ako last, last week bagaman hindi ko pa natatapos ang pangalawang kuwento ko para sa klase ko Malikhaing Pagsulat. Pero nabuhayan ako nang maghanap ng scribe sina Sir Marx para sa Ateneo National Writers Workshop ngayong taon. Muntik na akong hindi makasama dahil bagaman tinext nila ako noong Lunes, Martes na nang makatawag ako sa Kagawaran. Bagaman trabaho rin iyon at sigurado akong mapapagod sa buong linggo sa workshop bilang scribe, ginusto ko talagang sumama upang makipagkita muli sa ibang mga panelist lalong-lalo na si Amang Jun Cruz Reyes. Binigyan ko nga siya ng kopya ng bago kong kuwento.

I had fun to say the least. Masayang maging scribe dahil pinakinggan ko nang mabuti ang workshop. Ang mahirap lamang ay ang pagtama ng nostalgia sa akin habang nagtatala. Iba ang pakiramdam ng nasa sulok at pinapakinggan ang diskusyon kumpara sa paggiging bahagi ng diskusyon. Nakakainggit nga ang mga fellows ngayong taon dahil hindi sila gayong ngarag kumpara sa amin noong isang taon. Maaga patapos ang mga palihan bago mag-alas-5 habang inaabot ang session namin last year noong alas-6 medya. Kaya marami rin silang panahon upang mag-bonding at magpahinga. Nagkasakit ako noong isang taon pagkatapos ng workshop. At dahil maagang natatapos ang gabi, kalimitan ay pinapalipas na lamang ito sa pagkukuwentuhan o simpleng pag-bum.

Sa simula ng workshop, hindi pa ganoong nagkakasama ang mga fellows sa isa't isa lalo na sa pagitan ng mga lalaki at babae. Mas madali para sa kanilang magsama-sama dahil natutulog sila sa iisang palapag, sa ika-3 ang mga lalaki habang nasa ika-2 ang mga babae. Nagkaganoon dahil sa request ng mga madreng nakasabay namin sa pagrerenta ng mga silid sa Sacred Heart Novitiate, ang tradisyunal na venue ng Ateneo-Heights Writers Workshop. Ngunit nagsimula na rin silang lumapit pagdating ng Martes at pagkatapos ng "de-stress" ng Miyerkules. Kaya't pagdating ng Huwebes ay ni-rearrange nila ang mga mesa sa kinakainan namin upang makalikha ng isang mahabang mesa imbes na tatlong maliliit.

Ginanap ang fellows' night noong Biyernes at bilang tribute sa mga panel at staff ng workshop ay nagtanghal ang mga fellows ng isang parody ng workshop na puno ng mga quotables qoutes ng nakalipas na workshop. Isa lamang na listahan ng roles ng pagtatanghal:

Mogiy Lizada as Allan Popa ("Um. kasi ano." with a very pained and constipated expression)
En Villasis as Jun Cruz Reyes ("Alam ko ang psychology ng aso.")
Evie Macapugay as Benilda Santos ("Ngek. Ang corny." na demure na demure.)
Joy Icayan as Marjorie Evasco ("Levitas, Gravitas, Wave")
Sonny Sendon as Michael Coroza (Biglaang pag-awit)
Nanoy Rafael as Mikael Co ("Mahilig kasi ako sa porn e.")
Drew Robles as Egay Samar (Biglang sisingit sa session)
Camsy Ocumen as Susan Lara ("Exactly!")
Khaye Alpay as Jelson Capilos (Kung ano-anong kasipagang ginagawa sa tabi-tabi)
Gae Yamar as Nori de Dios (Nagdo-drawing ng mga flowers)
Joanna Laddaran as NCCA Representative
Claire Umali as Kawawang Fellow

Plano ko ring i-transcribe ang buong recording nito. Dahil sobrang saya. Lakas nga ng tawa ko sa .wav record nito e. Pagkatapos nito, nagkaroon ng reading. Pagkatapos ng bawat pagbasa, tatagay ang nagbasa hanggang matapos ang lahat.

Pumunta rin ang mga ka-Ligang Caty Bucu at Margie de Leon sa session. Sayang at hindi nakapunta sina Twinks, Sandy, Sunny at ng iba pang ka-Liga. Maybe next time. Makapag-reunion kaya. Tingnan natin.

Bagaman pagod na pagod na kami nang umalis kami ng SHN, tuwang-tuwa ako't nakasama sa experience na ito. Huwag sanang nakulitan ang mga tao sa akin lalo na si Allan Derain na kinulit ko tungkol sa isang kuwento.

Mabuhay ang Panitikan sa Pilipinas!

It's Over? Not Exactly

1.

Tapos na dapat ang semestre pero hindi pa naman talaga para sa akin. Tapos ko na ang lahat ng mga requirements ko para sa Development of Fiction habang hindi ko pa napapasa ang para sa Malikhaing Pagsulat. Sa Miyerkules, sana matapos ko na ang pangalawa kong kuwento. Ayokong masyadong bilisan kasi, ayon sa karanasan, pangit ang mga kuwentong kong masyadong pinapaspas. Gusto kong pag-isipan nang mabuti ang kuwentong ito at huwag madaliin.

2.

Tinapos ni Sir DM ang aming klase sa Development of Fiction noong Sabado sa "One Hundred Years of Solitude." Isa talaga iyon sa mga paburito kong libro at lalo ko iyong nagustuhan pagkatapos basahin nang pangalawang beses. Nagulat lang ako, habang pinagsalita ni Sir Dm ang buong klase kung anong tingin nila sa nobela, na maraming hindi nagustuhan ang nobela. Napatawa lang ako. Hindi daw nila maunawaan. Exag daw sabi ng isa. Masyado namang maraming nangyayari sabi ng isa. Nakakalito raw sabi naman ng isa. Ito marahil ang nararamdaman ni kaligang Ilia kung binabasa niya si Marquez. Ako lang ang nagsabi sa klaseng "it speaks to me." Kultura ang pangunahing dahilang sinabi ko kung bakit ganoon. Maraming karanasan ang Latin Amerika na kahawig ng sa Pilipinas lalo na ang karanasang kolonyal. At ito nga ang itinurong dahilan ni Sir DM kung bakit nalikha ang "magic realism." Isa itong pagbawi sa nakaraan, isang malikhang paghaka kung ano kaya ang nangyari noon, ang nayari rito gayong nakalimutan na, dahil pinalimot, ang kasaysayan. Ito, ito ang hinahanap kong patunay na hindi lamang technique ang magic realism. Isa itong paninindigan.

3.

Nanalo si Doris Lessing ng Nobel Prize. Marahil dahil marami akong ibang mga manunulat na sinusundan, na puro nga naman mga lalaki, medyo nagulat ako sa pagpiling ito. Pero mukhang sang-ayon naman ang marami sa pagpiling ito kumpara sa nakalipas na mga taon. Reklamo lamang ng iba'y bakit ngayon lang.

Mula sa BBC
Mula sa NY Times
Mula sa The Guardian 1, 2
Mula sa LA Times

4.

Napanood ko kahapon ang "Stardust" kaya ngayon ay binabasa ko ang nobela para malaman ko ang pinagkaiba. Hindi ko pa tapos pero kita kong maraming pinagkaiba ang nobela pagdating sa mga pangyayari sa banghay. May mga pangyayaring hindi nilagay sa pelikula. Pang-streamline na rin siguro. Iba ang nobela sa pelikula, tandaan natin. Pero feeling ko nasa budget na rin para sa special effects. May mga eksena sa pelikula na kakaiba at medyo biglaan, kagaya ng pagtatagpo ni Yvaine sa unicorn at ni Tristan kay Primus. Pero nagustuhan ko naman ang pelikula. Madaming magagandang shots na ipinapakita ang kalikasan. Hindi lang ako benta sa pag-iibigan nina Yvaine at Tristan (Tristran sa nobela). Pero OK lang. Natuwa naman ako kay Captain Shakespeare dahil hindi iyon ang tipo ng tauhang kukunin ni Robert de Niro na kilala ng mga tao. Cute lang talaga ang tauhang iyon. (what am i saying?) Pero recommended ko ang pelikulang ito. Kung gustong n'yo pang malaman ang ilang impluwensiya at mga pananaw ni Neil Gaiman tungkol sa fantasy, puntahan n'yo lang ang link na ito sa The Guardian.

5.

Nanalo nga pala si Sir Mike ng SEAWrite Awards. Congrats sa kanya!

Panahon na naman ng Paspasan

1.

Technically, ito ang huling linggo ng mga klase sa semestre ngunit mukhang sasagarin ni Sir DM ang semetre at magkaklase pa kami sa susunod na Sabado para sa talakayin ang "One Hundred Years of Solitude." Kaya wala naman akong problema doon dahil isa sa pinakapaburito kong nobela ang "One Hundred Years of Solitude." Binabasa ko ulit ito ngayon at nakaka-2/3 na ako at nagugulat pa rin ako sa nobelang ito.

Kanina, tinalakay muna namin ang "The Brothers Karamazov." Nakakatuwang sa panapos ng klase ay pinapangako kami ni Sir DM na babasahin muli namin ang "The Brothers Karamazov" kapag 40 anyos na kami. "The Brothers Karamazov" ang gagawan ko ng panapos na papel para sa Development of Fiction at hindi ko alam ang gagawin ko dahil napakakapal, sa literal at matalinghagang aspekto, ng nobelang ito. Siguro ngang kailangang basahin ko itong ulit sa hinaharap.

2.

Natanggap ko ang email mula sa Milflores tungkol sa progreso ng flash fiction anthology nila. Ayon sa sulat, imbes na maglabas ng iisang aklat, maglalabas na raw sila ng dalawa, isang Ingles at isang Filipino. Para raw mas mura sa mga mamimili.

Kasama rin sa email ang listahan ng mga manunulat na bahagi ng mga antolohiya. Hindi ko na ilalagay dito ang buong listahan. Bagaman masayang makita sa listahan sina Kael, Chan, Caty, Sir Larry at Sir BJ. Disyembre ang target na release date.

3.

Isa lang munting listahan na kailangang tapusin para sa pagtatapos ng semestre:

1. Rebisyon ng unang kuwento para sa Fil 212.2 [x]
2. Papel para sa Development of Fiction [ ]
3. Powerpoint na katuwang ng papel para sa Development of Fiction [ ]
4. Pangalawang kuwento para sa Fil 212.2 [ ]
5. Ang napipintong papel para sa Fil 202 (kailangang matapos ko ito para maka-enrol next sem) [ ]

Balik tayo sa dating programa

1.

Sinundo ko kahapon kasama ni Dad si Tetel sa airport. Balik siya galing China dahil kasali nga siya sa dance troupe at nagsayaw sila doon. Siyempre, nagpabilin siya ng Jollibee para kainin pauwi. Alas diyes siya lumapag at 10:50 na siya nakalabas ng airport.

2.

Bago nito, nanood muna ako ng sine. Resident Evil: Extinction. Syempre kasi naroon si Ali Larter. Hahaha. Hindi naman iyon nakakatakot. Binibigla ka ng pelikula pero hindi naman talaga nakakatakot. Parang dinadaya ka. Post-apocalyptic ang feel ng pelikula, mala-Mad Max. Wala lang pop corn movie lang siya. Pampalipas oras. Laruin nyo na lang ang Resident Evil na videogame, mas nakakatakot iyon at may kuwento rin naman. (Gusto ko nga palang laruin ang Resident Evil 4. Wala lang.)

3.

Share ko lang ang sanaysay na ito ni Stephen King. Plug talaga ito para sa "Best American Short Stories" pero nakakatuwa ang kanyang mga pansin.

What Ails the Short Story

By STEPHEN KING

The American short story is alive and well.

Do you like the sound of that? Me too. I only wish it were actually true. The art form is still alive — that I can testify to. As editor of “The Best American Short Stories 2007,” I read hundreds of them, and a great many were good stories. Some were very good. And some seemed to touch greatness. But “well”? That’s a different story.

I came by my hundreds — which now overflow several cardboard boxes known collectively as The Stash — in a number of different ways. A few were recommended by writers and personal friends. A few more I downloaded from the Internet. Large batches were sent to me on a regular basis by Heidi Pitlor, the series editor. But I’ve never been content to stay on the reservation, and so I also read a great many stories in magazines I bought myself, at bookstores and newsstands in Florida and Maine, the two places where I spend most of the year. I want to begin by telling you about a typical short-story-hunting expedition at my favorite Sarasota mega-bookstore. Bear with me; there’s a point to this.

I go in because it’s just about time for the new issues of Tin House and Zoetrope: All-Story. There will certainly be a new issue of The New Yorker and perhaps Glimmer Train and Harper’s. No need to check out The Atlantic Monthly; its editors now settle for publishing their own selections of fiction once a year in a special issue and criticizing everyone else’s the rest of the time. Jokes about eunuchs in the bordello come to mind, but I will suppress them.

So into the bookstore I go, and what do I see first? A table filled with best-selling hardcover fiction at prices ranging from 20 percent to 40 percent off. James Patterson is represented, as is Danielle Steel, as is your faithful correspondent. Most of this stuff is disposable, but it’s right up front, where it hits you in the eye as soon as you come in, and why? Because these are the moneymakers and rent payers; these are the glamour ponies.

I walk past the best sellers, past trade paperbacks with titles like “Who Stole My Chicken?,” “The Get-Rich Secret” and “Be a Big Cheese Now,” past the mysteries, past the auto-repair manuals, past the remaindered coffee-table books (looking sad and thumbed-through with their red discount stickers). I arrive at the Wall of Magazines, which is next door to the children’s section, where story time is in full swing. I stare at the racks of magazines, and the magazines stare eagerly back. Celebrities in gowns and tuxes, models in low-rise jeans, luxury stereo equipment, talk-show hosts with can’t-miss diet plans — they all scream Buy me, buy me! Take me home and I’ll change your life!+

I can grab The New Yorker and Harper’s while I’m still standing up, without going to my knees like a school janitor trying to scrape a particularly stubborn wad of gum off the gym floor. For the rest, I must assume exactly that position. I hope the young woman browsing Modern Bride won’t think I’m trying to look up her skirt. I hope the young man trying to decide between Starlog and Fangoria won’t step on me. I crawl along the lowest shelf, where neatness alone suggests few ever go. And here I find fresh treasure: not just Zoetrope and Tin House, but also Five Points and The Kenyon Review. No Glimmer Train, but there’s American Short Fiction, The Iowa Review, even an Alaska Quarterly Review. I stagger to my feet and limp toward the checkout. The total cost of my six magazines runs to over $80. There are no discounts in the magazine section.

So think of me crawling on the floor of this big chain store and ask yourself, What’s wrong with this picture?

We could argue all day about the reasons for fiction’s out-migration from the eye-level shelves — people have. We could marvel over the fact that Britney Spears is available at every checkout, while an American talent like William Gay or Randy DeVita or Eileen Pollack or Aryn Kyle (all of whom were among my final picks) labors in relative obscurity. We could, but let’s not. It’s almost beside the point, and besides — it hurts.

Instead, let us consider what the bottom shelf does to writers who still care, sometimes passionately, about the short story. What happens when he or she realizes that his or her audience is shrinking almost daily? Well, if the writer is worth his or her salt, he or she continues on nevertheless, because it’s what God or genetics (possibly they are the same) has decreed, or out of sheer stubbornness, or maybe because it’s such a kick to spin tales. Possibly a combination. And all that’s good.

What’s not so good is that writers write for whatever audience is left. In too many cases, that audience happens to consist of other writers and would-be writers who are reading the various literary magazines (and The New Yorker, of course, the holy grail of the young fiction writer) not to be entertained but to get an idea of what sells there. And this kind of reading isn’t real reading, the kind where you just can’t wait to find out what happens next (think “Youth,” by Joseph Conrad, or “Big Blonde,” by Dorothy Parker). It’s more like copping-a-feel reading. There’s something yucky about it.

Last year, I read scores of stories that felt ... not quite dead on the page, I won’t go that far, but airless, somehow, and self-referring. These stories felt show-offy rather than entertaining, self-important rather than interesting, guarded and self-conscious rather than gloriously open, and worst of all, written for editors and teachers rather than for readers. The chief reason for all this, I think, is that bottom shelf. It’s tough for writers to write (and editors to edit) when faced with a shrinking audience. Once, in the days of the old Saturday Evening Post, short fiction was a stadium act; now it can barely fill a coffeehouse and often performs in the company of nothing more than an acoustic guitar and a mouth organ. If the stories felt airless, why not? When circulation falters, the air in the room gets stale.

And yet. I read plenty of great stories this year. There isn’t a single one in this book that didn’t delight me, that didn’t make me want to crow, “Oh, man, you gotta read this!” I think of such disparate stories as Karen Russell’s “St. Lucy’s Home for Girls Raised by Wolves,” John Barth’s “Toga Party” and “Wake,” by Beverly Jensen, now deceased, and I think — marvel, really — they paid me to read these! Are you kiddin’ me???

Talent can’t help itself; it roars along in fair weather or foul, not sparing the fireworks. It gets emotional. It struts its stuff. If these stories have anything in common, it’s that sense of emotional involvement, of flipped-out amazement. I look for stories that care about my feelings as well as my intellect, and when I find one that is all-out emotionally assaultive — like “Sans Farine,” by Jim Shepard — I grab that baby and hold on tight. Do I want something that appeals to my critical nose? Maybe later (and, I admit it, maybe never). What I want to start with is something that comes at me full-bore, like a big, hot meteor screaming down from the Kansas sky. I want the ancient pleasure that probably goes back to the cave: to be blown clean out of myself for a while, as violently as a fighter pilot who pushes the eject button in his F-111. I certainly don’t want some fraidy-cat’s writing school imitation of Faulkner, or some stream-of-consciousness about what Bob Dylan once called “the true meaning of a pear.”

So — American short story alive? Check. American short story well? Sorry, no, can’t say so. Current condition stable, but apt to deteriorate in the years ahead. Measures to be taken? I would suggest you start by reading this year’s “Best American Short Stories.” They show how vital short stories can be when they are done with heart, mind and soul by people who care about them and think they still matter. They do still matter, and here they are, liberated from the bottom shelf.

Stephen King is the author of 60 books, as well as nearly 400 short stories, including “The Man in the Black Suit,” which won the O. Henry Prize in 1996.

Ano naman kaya ang kalagayan ng maikling kuwento sa Pilipinas?

Naglalabas lang ng sama ng loob ngunit pinipilit maging mahinahon

Humaharurot na ang kontrobersiya ng mga sinabi ni Mark Angeles sa pagkapanalo ni Twinkle sa Maningning Miclat Awards. Bago ang lahat gusto ko sanang manawagan ng paghinahon sa lahat. Naghamon na si Kael ng rambol pero sa tingin ko, hindi ito ang tamang sagot. (Na nagmula sa di pagkakaunawaan. Sa ibang comment sa orihinal na post sa ibabaw, inalok ni Kael na makipagkita at makipag-usap, usap lang, kay Mark. Nang alukin ulit ni Kael na makipagkita, nabanggit ni Mark ang magbasag-ulo at yun na.) Ang pinakaayaw ko, kasama ng mga bastos at mayayabang, ay mga away DAHIL sa mga bastos at mayayabang. (Kaya relax lang Kael.) At hindi mo mababago ang kanyang isip sa mga sapak at tadyak. Kaya maganda ang unang alok ni Kael ng usap at kuwentuhan. (Na medyo nabaluktot sa huli at napunta sa basag-ulo.)

Ayon sa kanyang dagdag, gusto ipakita ni Mark na isang komento sa proseso ng Maningning Miclat Awards ang kanyang unang bulalas. Pero sa tingin ko, after the fact na ito. Inamin din naman niya na isa ito bulalas ng damdamin. And I quote:

"Malaking panganib ang pagsisiwalat ng simbuyo ng damdamin sa blog dahil ibinibilad mo ang sarili sa iba't ibang nakamulagat sa harap ng computer screen"

Okey na sana ako dito sa pag-aming ito. Lahat naman tayo'y napapabulalas. May pagkakataong gusto nating umiyak, suntukin ang dingding, o kaya'y sumigaw ng "putangina!" Pero nadagdag lamang ang inis ng mga tao (kasama ako) sa pagpapaka-self-righteous niya sa pagpapakita o "critique" kuno ng pagkahalang ng proseso at "establishment." Pero ang tunay na critique ay pinag-iisipan. Isa itong malalim na pagsusuri sa bagay at hindi lamang isang bulalas ng damdamin.

Sa kanya ring dagdag, pinilit niyang magtago sa "the author is dead" sa kanyang bulalas upang bawasan ang talim ng kanyang pambabastos. And I quote again:

"Pasensya na kung nasaktan ko ang loob ni Twinkle at ng mga kaibigan niya pero iyong tulang binasa ang pinagbuhusan ko ng opinyon. Sa isang workshop, nakaramdam ako ng pagkadurog dahil sinabihan ang tula kong "hindi tula". Pero teka, hindi ako ang tulang iyon. Walang panahon para ipabasa ko sa kanila ang iba pang tula ko."

Totoo sana ang "the author is dead" na pahayag sa loob ng isang tunay na critique, na kagaya nga ng sinabi ko ay hindi isang bulalas ng damdamin kundi isang pinag-isipang pagsusuri ng isang bagay. Sa konteksto din ng workshop ay pwede ito dahil doon ay pinag-isipang pagsusuri rin ang (dapat) na inihahayag ng mga panelist at maging mga fellows. Ngunit hindi ang lamang ang akda ang kanyang "sinuri" kundi pati ang mga tao. Kaya hindi siya pwedeng magtago sa "the author is dead" na iyan. Sinabi niyang "mas mamatamisin ko pang matalo kay Caloy kesa kay Twinkle" hindi lamang ito patungkol sa akda ni Twinkle o sa proseso ng awards kundi isang pang-aapak kay Twinkle mismo, si Twinkle na buhay na buhay. Nang sabihin niyang si Ma'am Beni ay "formalistang nakababad sa formalin," hindi lamang ito atake sa formalismo at sa formalin, isa itong atak kay Ma'am Beni na buhay na buhay. (Oo, marahil may pagkiling na formalista si Ma'am Beni pero isa siya sa pinakamatinong makata at kritiko na kilala ko. Mabasa sana ni Mark ang disertasyon ni Ma'am Beni kasi hinuhubad niya doon ang lahat ng formalismo at ipinapakita ni Ma'am Beni na hindi nakababad sa formalin ang kanyang utak.)

Medyo lumalayo na ako pero sa paggalang, sabi niya:

"Saka teka bakit ba ipinipilit sa akin kung sino ang mga taong dapat kong respetuhin?"

At kagaya nga ng sinabi ng isa sa nag-comment, dapat ginagalang natin ang lahat ng tao. Kapag ang isang tao ay hindi kagalang-galang, kagaya ng pagiging bastos at mayabang, kailangan na nating pag-isipan kung gagalangin pa rin ba natin siya. Parang karma iyan. Kung magbibigay galang ka, gagalangin ka rin. Kung mambabastos ka, babastusin ka rin. Kaya huwag sana siyang magulat, at tigilan ang pagsasabi ng "nu ba yan," kung negatibo at pambabastos ang kanyang natanggap. At ang paggalang ay hindi kaplastikan. Ang galang ay repleksiyon ng pagkatao. Marahil marami nang nakilalang plastik na tao si Mark at kung gayon ay naaawa ako sa kanya. At hindi na ako magtataka kung bakit inaamin niyang "bitch" siya. Tinatapatan lang niya ang lahat ng kapalstikan sa mundo gamit ng kanyang pagka-bitch. Pero mag-bitch sana siya kung plastik ang mga tao binastos niya.

At tama rin si Margie sa punto ng pagiging "anti-establishment" niya. Kung gusto niyang maging tunay na anti-establishment, huwag na siyang sumali sa mga kontes at maglathala ng mga akda. Pagpakaermitanyo na lang siya kagaya ni Cold Mountain, yung wasak na Tsinong makata. Yun ang anti-establishment, walang pangalan at wala man lang puntod. Pero hindi ako naniniwala na gagawin ito ni Mark, masyado siyang mayabang upang ipagkanulo ang buong mundo at ang lahat ng kanyang pagnanasang makilala.

Hayan, naku, medyo bumubulalas na ang aking damdamin. Kaya hanggang dito na lang. Kagaya ng sinabi ko sa simula, huwag natin itong idaan sa rambol dahil, sa tingin ko, away lang naman talaga ang hanap niya. At mahirap talagang kausapin ang mga taong naghahanap ng away.

Parang ako ang nanalo sa tuwa

Tinext ako ni Kael na nanalo si Twinkle sa Maningning Miclat Poetry Awards! Masayang-masaya ako para sa kanya. :D

Sa Pagitan ng Dalawang Miyerkules

1.

Pumunta ako sa isang talk noong Miyerkules at ang speaker ay si Vince Rafael. Siyempre nagka-mindgasm ako pagkatapos. Nagpasintabi si G. Rafael na hindi pa tapos at isang lamang draft ang kanyang binasang papel. Tinangkang itagpo ng papel niya ang absolutism ng imperyo at ng nasyonalismong Filipino. Kung paanong ilang katangiang imperyal ay tinanggap ng mga pangunahing kumakana ng rebolusyon at republika ng Filipinas. A basta, ang galing-galing. Napalagda ko pa ang kopya ko ng "Contracting Colonialism" at "The Promise of the Foreign."

2.

Kanina naman ay pumunta ako sa launch ng kalipunan ng mga kuwento ni Suchen Christine Lim, isang Singaporean na nagtuturo ng Creative writing sa Ateneo ngayong semestre. Hindi ko pa talaga siya kilala at hindi ko siya naging guro pero naintriga lang talaga ako. Bihira lang makaengkwentro ng Southeast Asian Lit. Medyo mahal ang libro pero OK lang. Mukhang interesante ang koleksiyon na ito. At siyempre, pinalagdaan ko na ang aking kopya.

3.

Nakakatuwang pangyayari bago ako pumuntang book launch, tinamaan, yata, ako ng depression. (Anong nakakatuwa doon?) O napanaginipan kong nade-depress ako. Hindi ako sigurado. Umidlip kasi ako at sa pagitan ng paggising at pagtulog, tinamaan ako ng lungkot. Ewan ko kung bakit. Dahil sa full moon? Dahil patapos na ang semestre? Dahil binabasa ko ang chapter ng "The Brothers Karamazov" kung saan kinakausap ng isang nagdedeliryong Ivan ang demonyo? Ewan. Basta pagkabangon ko, tinawanan ko na lang ang sarili ko. (Bipolar?) Kasi napakataliwas sa katangian ko. kung hindi ako masaya, walang akong nararamdaman. Hindi ako yung tipong nagdadrama.

4.

Share ko lang:

The 7th Ateneo National Writer's Workshop wil be held Oct 22-27 at the Sacred Heart Novitiate in Novaliches, Quezon City. This year's fellows are Ernanie Francisco Rafael, Sonny Corpuz Sendon, Enrique Sia Villasis (poetry in Filipino); Joy Anne Icayan, Camile May C. Ocumen, Miguel Antonio Lizada (poetry in English); Mary Anne Claure M. Umali, Joanne Rose T. Laddaran, Anna Levita Macapugay (short fiction in Filipino); and Catherine Flores Alpay, Andrew S. Robles and Katherine Gae T. Yamar (short fiction in English).

Award-winning poets and fictionists will be the workshop's panelists: Dean Alfar, Marjorie Evasco, Mookie Katigbak, Susan Lara, Allan Popa, Jun Cruz Reyes, Joseph Salazar, Benilda Santos, Luna Sicat, Angelo Suarez, Joel Toledo, Roland Tolentino, Kimie Tuvera, Larry Ypil, Michael Coroza, Jema Pamintuan, Edgar Samar and Alvin Yapan.

The workshop is organized by the Ateneo Institute of Literary Arts and Practices headed by acting director Marco Aniano V. Lopez, with the help of the National Commission on Culture and the Arts.

Congrats sa kanila!